Incontinentie of urineverlies betekent eigenlijk niets anders dan het niet goed op kunnen houden van je plas. Een probleem waar zowel vrouwen als mannen mee te maken hebben. Incontinentie komt vaker voor dan je denkt: ongeveer een kwart tot de helft van de vrouwen heeft hier last van en ook bij mannen komt het regelmatig voor. Niets om je voor te schamen dus.

Incontinentie

Ongewenst urineverlies is niet gevaarlijk, maar wel erg vervelend. De hoeveelheid urine die men verliest kan variëren van enkele druppels tot grote hoeveelheden. Er zijn verschillende zaken die ongewild urineverlies kunnen veroorzaken. Zo kan het zijn dat de sluitspier of bekkenbodemspieren niet goed werken, de druk in de buikholte verhoogd is, de blaas overactief is, de urineblaas niet goed afsluit of de zenuwen naar de blaas beschadigd zijn. Wat de oorzaak is van het urineverlies hangt af van de vorm van incontinentie waar je aan lijdt.

Vormen van urineverlies

Urineverlies komt voor in verschillende vormen:

• Inspanningsincontinentie: je verliest urine bij inspanningen zoals hoesten, lachen en springen zonder dat je het gevoel hebt dat je moet plassen. Dit kan ontstaan door te zwakke bekkenbodemspieren (bijvoorbeeld na een zwangerschap of in de menopauze).
• Aandrangincontinentie: je voelt plotselinge drang om te plassen en haalt het toilet niet. Je blaas is overactief door bijvoorbeeld een blaasontsteking of diabetes.
• Druppelincontinentie: je verliest ongewild druppels urine. Je urineblaas wordt niet goed afgesloten waardoor de plasbuis open blijft staan. Dit kan komen door een vergrote prostaat. Deze vorm komt eigenlijk alleen bij mannen voor.
• Neurogene incontinentie: je verliest urine door een zenuwbeschadiging. De urineblaas reageert hierdoor te sterk of juist niet sterk genoeg. Dit kan het geval zijn bij de ziekte van Parkinson, HIV, diabetes of MS.

Behandeling

Inspanningsincontinentie gaat bij ongeveer de helft van de mensen vanzelf over. Neurogene incontinentie gaat daarentegen meestal niet over. Patiënten die hieraan lijden hebben meestal levenslang een urinekatheter nodig. In eerste instantie is het aan te raden om samen met een arts te kijken waar het urineverlies vandaan komt. Urineverlies door een blaasontsteking, vergroting van de prostaat of het gebruik van plaspillen kan meestal opgelost worden. In de meeste gevallen zal een arts adviseren om bekkenbodemoefeningen te doen. Een gespecialiseerde bekkenfysiotherapeut kan helpen bij de oefeningen. Daarnaast zijn er hulpmiddelen die je helpen om je bekken te trainen: vaginale kegeltjes, elastische tape, trillende sondes en pulserende platen. Die oefeningen werken zijn vruchten af: 70% van de vrouwen is binnen een half jaar van het ongewenste urineverlies af. Wanneer je veel last hebt van urineverlies kun je incontinentieverband of absorberend ondergoed dragen. Vrouwen kunnen daarnaast een incontinentietampon of een pessarium dragen. Mocht dit allemaal niet helpen dan zou een operatie overwogen kunnen worden.